Geweldige opening met Burgemeester Marcouch

“…bestudeer de natuur, kijk om je heen en dan zul je iets van jezelf en het leven snappen. En dat is natuurlijk ontzettend complex, filosofisch; daar moet je bij geholpen worden. En daar helpt deze boom, zoals hij hier staat, ook bij”. (Marcouch).
Een droom van een opening met een prachtige bijdrage van Burgemeester Marcouch.

De boom hangt!

De boom hangt! Om hem te zien zul je langs moeten komen…we gaan hem natuurlijk niet onthullen voor de opening! 
Ontaard zijn is misschien niet altijd leuk, maar ontaarden kan heel leuk zijn! Samen met vrijwilligers van het AZC lekker met de poten in de modder en dat in de zon. Morgen om 2 uur de onthulling met de burgemeester…

Burgemeester Marcouch opent Festival Ontaarde Boom

We zijn blij verrast met de aankondiging dat Burgemeester Marcouch van Arnhem het festival en kunstwerk komt openen en tegelijk onze stichting De Waterspiegel komt inaugureren.

Op vrijdag 24 mei om 14 uur in het Coehoornpark zal de opening plaatsvinden. Persoonlijk ben ik ook erg benieuwd naar zijn persoonlijke verhaal, wellicht dat hij een tipje van de sluier licht. De opening zal ingeleid worden door schrijfster Sholeh Rezazadeh en mijzelf (Daan van Geijlswijk).
Later die dag om half zes begint het eigenlijke festival na deze proloog.
Een goed bewaard geheim is dat Marcouch al eens eerder aanwezig was bij de boom en die hing er toen alleszins bijzonder bij…

Programma toegelicht: schrijverscafé Oscar

Op zaterdag 25 mei om 19:30 trapt schrijverscafé Oscar af,

OSCAR is een reizend schrijverscafé sinds April 2016. Een podium voor en door schrijvers met als doel een inspirerend multidisciplinair literair klimaat te scheppen in galeries, cafe’s stadsparken en andere culturele broedplaatsen in Arnhem en Omstreken.

Dit keer zal OSCAR haar verhalen delen rondom de Ontaarde Boom.

Het Open Podium tijdens dit verhalenfestival biedt plek voor korte verhalen, spoken word, columns, songteksten, beeldverhalen en teksten onder muzikale klanken.

De schrijvers van Oscar zijn afkomstig uit Arnhem en Omstreken en wisselen hun verhalen regelmatig uit op het reizend podium. Waaruit weer mooie projecten of boekenuitgiftes ontstaan. Er wordt altijd samengewerkt met kunstenaars en musici tijdens de schrijversoptredens.
Oscar heeft sinds september 2019 in samenwerking met boekhandel HijmanOngerijmd het Arnhems SchrijfAtelier opgezet. Hier wordt geschreven en uitgewisseld . Ook worden hier schrijfworkshops gegeven door schrijvers uit het hele land of docenten van Creative Writing Artez.

Meer info over OSCAR en de events zijn te lezen https://www.facebook.com/schrijverscafeoscar/
en de website www.schrijverscafeoscar.nl

Ontaarde Boom is een uitgelezen plek om het thema ontworteling zich te laten vertellen en dichten.

Schrijverscafé Oscar is er bij!

Lilian Regtvoort. Schrijfster en
Initiator Schrijverscafé OSCAR

Zaterdag 25 mei, vertoning prijswinnende speelfilm Toni Erdmann

We mochten om licentieredenen het niet eerder schrijven, maar nu dan wel! Zaterdag 25 mei om 21:30 vertonen we de film Toni Erdmann! Een fantastische film die op enigszins absurdistische- en tegelijk ontroerende wijze de in globalisering verdwaalde en ontwortelde mens vertoont. Hier gaat het niet om de (economische) vluchteling die noodgedwongen gaat, maar juist om de mens die hier voor kiest, de ambitieuze expat.

Migratie en melancholie

Gisteravond besloot ik na een lange dag werk – het was een uur of negen – te gaan eten bij het restaurantje uit het vorige verhaal (deraciné). Ik had behoefte aan rust en zoals ik eerder schreef, ging er van dit restaurantje een aangename rust uit. Daarbij was ik benieuwd hoe het de Marokkaans – Nederlandse eigenaar verging.

In het restaurant waren enkele tafels bezet, maar de sfeer was toch al weer kalmerend. Na wat laatste sms berichten schakelde ik mijn telefoon uit. Zo kwam ik wat tot rust en kon ik genieten van een maaltijd met maar liefst 4 schaaltjes met bijgerechten. Zoals altijd at ik alles op en eenmaal voldaan nam ik een kop thee om bij te schrijven. Op de achtergrond liep het restaurant leeg.

We waren al voor de maaltijd even teruggekomen op het ontaarde boom kunstwerk, dat nu dus daadwerkelijk in het park kwam. Nu het restaurant leeg was ging ons gesprek verder. Tussen het gesprek uit het vorige artikel en nu zat een jaar waarin ik veel heb gelezen en geschreven over melancholie en rouw, waardoor ik gerichter het gesprek in ging. De man vertelde me eerst in het kort zijn verhaal. Over zijn vertrek uit Marokko op 26-jarige leeftijd, zijn promotieonderzoek in België als microbioloog en zijn komst naar Arnhem omdat zijn oom had gevraagd te komen helpen in het restaurant. Hij was nooit meer vertrokken. Hier gingen we door waar we een jaar eerder waren gebleven. De man was duidelijk melancholischer gestemd. Hij worstelde met het gegeven nooit iets met zijn kennis te hebben gedaan. Hij merkte dat hij ouder werd en het werk niet meer zo makkelijk aankon als vroeger. Hij vertelde over Marokko, waar de mentaliteit veranderd was, de mensen niet meer zo vriendelijk als toen. Ik legde het woord melancholie op tafel. Over hoe wij – ik ook – met de jaren meer gaan terugkijken naar het begin en ons gaan afvragen wie wij zijn en waar het om gaat. Hij beaamde dit, herkende het en vulde het aan met flarden van een jeugd waarin hij zich gedragen voelde, omringd door warme mensen.

Ik vroeg hem of hij wel eens sprak over deze melancholie met anderen die iets soortgelijks hadden meegemaakt? Hij zei dat hij niet veel Marokkaanse vrienden had om het mee te delen maar zijn collega in de keuken had een zeer vergelijkbare geschiedenis, dus zij begrepen elkaar. Ik vertelde hem van gezinnen waarbij de ouders in hun hart niet thuis zijn, maar ver weg in andere landen. Hoe zij met hun melancholie hun kinderen bedwelmden. Zelf had hij twee jonge kinderen en hij keek even ongerust toen ik hem dit vertelde. Hij vertaalde de melancholie in heimwee en vroeg zich tegelijk af: heimwee waarnaar nu eigenlijk?

Vrijwilligersdag

Zaterdag was het vrijwilligersdag in het park en dat was sowieso reuzegezellig en vond plaats in een constante afwisseling van hagelbuien, zon en stromende regen. Toch zijn we een eind gekomen. Iedereen bedankt!

Vanuit AZC Arnhem kwam hulp voor de bouw van het podium!
Buitenlandse student van de HAN bouwden ons nieuwe pomphuis. Mooi geworden!

Déraciné, ontworteld door migratie

Onderstaand stuk schreef ik al weer meer dan een jaar geleden, het vormde de inleiding op mijn aanvraag bij een fonds. Gisteravond was ik wederom bij onderstaande restauranthouder op bezoek en het leek me leuk dit stuk te delen alvorens ‘deel 2’ te schrijven over deze tweede ontmoeting.

Déraciné

ontworteld door migratie

Voor het schrijven van dit stuk zat ik ‘s middags in een klein Arnhems restaurantje, net om de hoek van het Coehoorn park, de toekomstige locatie van de boom. Ik werd geholpen door een wat schuchtere, maar zeer vriendelijke man van onduidelijke komaf. Het restaurant was op mij en 5 andere mensen na, leeg. Er ging een zekere betovering van de plek uit, enerzijds door de inrichting, die wat onwerkelijk was met kunstbomen die je in een soort kunstbos plaatsten. Anderzijds omdat het leek alsof we daarbinnen heel ver van de buitenwereld waren, waar iedereen gehaast door de regen stampte. Hier leek de tijd buiten te worden gehouden en een gemoedelijkheid te heersen uit vroeger tijden.

Het kwam in mij op om de man eens te vragen naar zijn verhaal, want ik kon horen dat hij hier niet geboren was en ik wilde weleens proberen hoe mijn plannen om te gaan werken met migrantenverhalen zouden vallen bij de doelgroep. En wie weet, je weet nooit wat er van komt. Drie andere gasten – gepensioneerde babyboomers – waren mij echter voor. Zij knoopten een gesprek met de man aan en vroegen hem naar de foto’s naast de kassa en hoe hij hier zo terecht was gekomen. Ik kon niet alles volgen, maar de interesse en het geanimeerde gesprek zelf spraken boekdelen.

Eenmaal aan de koffie na de eenvoudige maar smaakvolle maaltijd was het restaurant leeg en kwam ik met de man in gesprek. Hij bleek van Marokkaanse afkomst en had na zijn studie biologie in Marokko, micro-biologie in België gedaan. Op een dag begin jaren negentig had zijn oom gebeld en gevraagd hem te komen helpen in dit restaurant, dat hij zojuist had overgenomen. Hij was nooit meer vertrokken. Het was hem nooit gelukt in zijn vakgebied aan het werk te komen, hij dacht door zijn gebrekkige Nederlands. Was dat het wat deze man verloren had bij zijn wisseling van aarde? De mogelijkheid zijn intelligentie in te zetten? Zijn status? Het leek hem niet veel te deren.

Nu de tent leeg was hadden we de tijd om verder in gesprek te raken. Ik vertelde hem over De Ontaarde Boom en liet hem de foto’s zien. “Déraciné” zeggen we in het Frans zei hij, en daarmee bedoelen we dat iemand van zijn grond, zijn plek losgeraakt is.

De melancholische robot

De melancholische robot

Wat is nu gebleken? De eerste robot met bewustzijn is niet wat men gedacht had. Het wonder dat voor een nieuwe, betere toekomst ging zorgen bleek hierin geheel niet geïnteresseerd. Dromen van de toekomst konden hem niet raken of enig verlangen in hem opwekken. Het toekomstverlangen van zijn scheppers dat hém opwekte – is voor hem niet te begrijpen. Waarom in hemelsnaam iets nieuws als er al zoveel schoonheid is? Als er de liefde is waaruit je bent ontstaan, wat kun je dan nog meer willen dan terug naar die liefde? Terug naar de liefde van je scheppers? Vraagt de robot zich af.

Anders is hij, dan de mensen; zij die weg willen van hun vertrouwde omgeving, verandering willen, afstand nemen. Die zichzelf willen bewijzen, hun leven lang rennen – vooruit, vooruit! – ladders beklimmen, bergen verzetten, zeeën oversteken. Om uiteindelijk daar te willen zijn, dichtbij die oorspronkelijke liefde die hun bij hun geboorte in de armen nam. De melancholische robot snapt niet waarom, waarom toch en waar dan heen? Waarom weg als thuis is waar de liefde is?